در راه اگر برتر از خود يا چون خودي نيابي ، بهتر است تنها براه روي .
                                                                                      بودا
زير و بم ها
پيچ و خم ها
كوچه هاي دوستي را مي شناسم.

من نقاب چهره ها را
چهره ها را مي شناسم.

چار فصل دوستي را
باد را و برف را ، سبزه ، مگس را مي شناسم.

من پيام چشمها را
من زبان قلبها را
من نياز گوش ها را
فكرها،احساس ها را مي شناسم.

با سكوت خويش
من نهفت دور و ناپيداترين ناگفته ها را
رمز و راز و عمق و سطح گفته ها را
هركه را و هرچه را در جاي خود ،‌من
با تمام هستي و با بودن آن مي شناسم .

2

دشمنان را
دوستان را
دوست بايد داشت
بي توقع ، بي نياز
دوست بايد بود.
كوهها را كاه بايد يافت.
كاهها را كوه بايد ديد.

3

يا كه بايد با غرور خويشتنها ماند .

از كتاب آخرين همسفر - فريدون ايل بيگي

خواهشا نظر يادتون نره

كاش چون پائيز بودم ... كاش چون پائيز بودم
كاش چون پائيز خاموش و ملال انگيز بودم
برگ هاي آرزوهايم يكايك زرد مي شد
آفتاب ديدگانم سرد مي شد
آسمان سينه ام پر درد مي شد
ناگهان توفان اندوهي به جانم چنگ مي زد
اشگ هايم همچو باران
دامنم را رنگ مي زد
وه ... چه زيبا بود اگر پائيز بودم
وحشي و پر شور و رنگ آميز بودم
شاعري در چشم من مي خواند ... شعري آسماني
در كنارم قلب عاشق شعله مي زد
در شرار آتش دردي نهاني
نغمه ي من همچو آواي نسيم پر شكسته
عطر غم مي ريخت بر دل هاي خسته
پيش رويم :
چهره تلخ زمستان جواني
پشت سر:
آشوب تابستان عشقي ناگهاني
سينه ام :
منزلگه اندوه و درد و بدگماني
كاش چون پائيز بودم ... كاش چون پائيز بودم

فروغ فرخزاد

و خدايي كه در اين نزديكي است

لاي اين شب بوها ،‌ پاي آن كاج بلند

روي آگاهي آب ، روي قانون گياه